ย่อให้สั้น และอย่าใช้ Emoji ตอบกันก็จะดี

การสื่อสารของ GEN Z ที่ดิจิทัลครึ่งหนึ่ง โลกจริงครึ่งหนึ่ง

9 กรกฎาคม 2568

ว่ากันว่าการสื่อสารของ GEN Z มีการบัญญัติรูปแบบขึ้นมาใหม่ให้มีความเข้าถึงง่าย ไว และมีประสิทธิภาพมากขึ้น เพราะการเปลี่ยนผ่านของเทคโนโลยีที่เข้ามามีบทบาทกับชีวิตของ GEN Z มากที่สุด ด้วยวัยที่เติบโตมากับการสื่อสารผ่าน Device หรือเครื่องมือสื่อสารเป็นหลัก ดังนั้นหากเราจะเจอรูปแบบการสื่อสารที่แปลกใหม่ ฉับไว และภาษาที่ย่อลงเพื่อเข้าใจกันได้ไวกว่าก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอีกต่อไป เพราะหลักคิดระหว่างการสื่อสารที่เข้าถึงง่ายและไว กับการพยายามปรุงคำพูดให้เข้าถึงได้อย่างสุภาพและมีมารยาท กลายเป็นสองหลักคิดที่สวนทางกันของช่วงวัยในยุคปัจจุบันไปเสียแล้ว

ย่อให้ทุกอย่างให้สั้นลง เพื่อประหยัดเวลา

เอกลักษณ์ที่กลายเป็นประเด็นถกเถียงในช่วงที่ผ่านมา คือการย่อคำของวัย GEN Z ที่หลายครั้งก็ย่อเสียจนเกิดความงุนงง และไม่แน่ใจว่าผู้สื่อสารเข้าใจตรงกันกับผู้พูดหรือเปล่า แต่เหล่า GEN Z บอกว่าสบายมาก เก็ตฟีลแล้วจบ พอ

“ทำการบ้านมาแล้วหรือยัง”

“แล้ว!”

การกร่อนประโยคให้เหลือเพียงคำว่า “แล้ว” จากรูปประโยคเดิมที่ควรมี ประธาน + กริยา + กรรม เหลือเพียงแค่คำคุณศัพท์ (Adjective) ที่แถมกร่อนลงไปอีก จนอาจจะมองได้เป็น “วลี” แทนการตอบประโยคเต็มเสียด้วยซ้ำ คือตัวอย่างการสื่อสารที่สามารถอธิบายความเป็น GEN Z ได้ดี โดยการกร่อนคำลงแบบนี้ เหล่า GEN Z ให้เหตุผลว่า ไม่จำเป็นต้องตอบยืดเยื้อพรรณนา เพราะใจความสำคัญคือการให้คำตอบ (หรือถาม) ก็เพียงพอแล้ว ฉะนั้นการสื่อสารกับ GEN Z หลักสำคัญอาจจะไม่ใช่การย่อคำเป็นสำคัญ หากแต่เป็นการเข้าใจความสำคัญให้รวดเร็ว อย่ามัวแต่น้ำ เอาเนื้อ ๆ ยิ่งสามารถจบได้ภายใน 30 วินาทีแรกยิ่งดี

Emoji ที่เคยคิดว่าช่วยให้สุภาพ กลายเป็นไม่จริงใจ

ตามมุมมองของ GEN Y ขึ้นไปมักจะให้คุณค่าที่น้ำเสียง ท่าทาง ที่ส่อมารยาททางการสื่อสารมากกว่า แต่เมื่อเทคโนโลยีเปลี่ยน ทำให้มี Device มาคั่นกลาง เปลี่ยนให้คำพูดที่สามารถเข้าใจน้ำเสียงและมารยาททางการสื่อสารได้ ถูกกร่อนให้เหลือเพียงตัวอักษรผ่านการแชต สิ่งนี้เข้ามารบกวนการสื่อสารมากขึ้น และมีผลกระทบกับทุกช่วงวัยไม่ใช่แค่ GEN Z

“ขอบคุณมาก สำหรับงานที่ส่งมาให้ 🙂”

รูปประโยคที่ดูเรียบง่าย ไม่ทางการไปแต่ก็ไม่ถึงกับไม่สุภาพนี้ หากมองผ่านแว่นของ GEN Y ขึ้นไปอาจจะมองว่าสื่อสารได้ครบถ้วนดีแล้ว และด้วยความที่ตัวอักษรแค่หนึ่งประโยคอาจจะทำให้ผู้รับสาสน์รู้สึกว่าแข็งกร้าวเกินไป เหล่าวัยผู้ใหญ่เลยเติมตัว Emoji หน้ายิ้มเข้าไปเพิ่ม เพื่อให้ข้อความดูซอฟต์ลง แต่ในมุมของ GEN Z นอกจากจะมองว่าเยอะไป ไม่จำเป็นสำหรับการสื่อสารแล้ว หน้า Emoji ยิ้มนี้ยังอาจจะทำให้เหล่าวัยรุ่นรู้สึกหวาดระแวง ว่ารอยยิ้มนี้ซ่อนนัยทางอารมณ์เอาไว้หรือเปล่า เขายิ้มจริงไหม หรือประชดประชันบางอย่างมาด้วย โดยเฉพาะหากการตอบข้อความเพียงแค่ Emoji หรือสติ๊กเกอร์อย่างเดียวโดยไม่มีข้อความประกอบ ก็ยิ่งทำให้คิดเยอะไปไกลอีกว่า อารมณ์เหล่านั้นพยายามจะบอกอะไรกันแน่

ซึ่งความประดักประเดิดในการสื่อสารด้วยข้อความที่การส่งผ่านอารมณ์ไปด้วยแต่ผิดบริบทนั้น ไม่ได้เกิดแต่กับ GEN Z เท่านั้น หากเราไปส่องดูวัยกลางคนจนไปถึงผู้สูงอายุเป็นต้นไป เวลาคอมเมนต์บางอย่างกันก็มีบ้างที่จะแซวกันแรงจนคิดว่านี่พวกลุง ๆ ป้า ๆ เขาสนิทกันหรือเกลียดกันอยู่แน่

เทคโนโลยีและโซเชียลบีบให้การสื่อสารต้องเคลียร์ยันความรู้สึก

สิ่งสำคัญของการสื่อสารในยุคที่ GEN Z ลุกขึ้นมานำกระแสการสื่อสารแบบใหม่ สิ่งที่เห็นได้ชัดคือการพยายามถ่ายทอดทุกอย่างให้เคลียร์ สั้น กระชับ จริงใจ แต่ทั้งหมดต้องผ่านตัวอักษรไม่ใช่น้ำเสียง ดังนั้นความสุภาพ รวมไปถึงการสรุปใจความสำคัญต้องกระทำผ่านขอบเขตของตัวอักษร Emoji สติ๊กเกอร์ หรือแม้แต่มารยาททางการสื่อสารที่ต้องลงค่ะ คะ ให้ถูกต้อง หรือมีคำนำหน้าอย่าง เรียน กราบเรียน อาจจะสำคัญพอพอกับการไม่ด่วนโทรหาใครปุปปับ แต่ต้องเริ่มจากการส่งข้อความไปก่อนว่า “สะดวกคุยโทรศัพท์ไหมครับ” เพื่อรอการตอบรับ

แต่จะว่าไป รูปประโยคที่ว่า “สะดวกคุยโทรศัพท์ไหมครับ” ก็ยังไม่ GEN Z เสียด้วย ต้องปรับรูปประโยคใหม่ไปอีกว่า “สะดวกคอลล์ไหม” ซึ่งถ้าไม่แคร์ว่าจะต้องสะกดถูกด้วย ก็จะกลายเป็น “คลอป่ะ” ที่ผิดทั้งการสะกด รูปประโยค และความหมายหลายทางอีกด้วย แต่ถ้าสื่อสารแล้วเข้าใจกันก็คือจบได้เหมือนกัน

แต่ไม่ว่าคน GEN ไหนก็ตามที่กำลังเผชิญกับความงุนงงของการสื่อสาร สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการรู้จุดประสงค์สำคัญของการสื่อสาร ว่าสามารถส่งต่ออย่างครบถ้วนได้หรือไม่ ซึ่งองค์ประกอบของการสื่อสาร ได้แก่ การส่งสาร (Code) ไปยังผู้รับสาสน์ (Decode) ให้ได้ โดยเครื่องมือต่าง ๆ ระหว่างทาง ไม่ว่าจะเป็น ภาษา Emoji สติ๊กเกอร์ หรือแม้แต่การโทรเลยก็ตาม เป็นแค่สื่อกลางทางการสื่อสารเท่านั้น โดยหากผู้รับสาสน์ไม่สามารถถอดความ หรือ Decode ได้ ก็แสดงว่าการสื่อสารนั้นล้มเหลวนั่นเอง

ดังนั้น คนทุกช่วงวัยก็ควรที่จะเผื่อเวลาศึกษาด้วยว่า คู่สื่อสารตรงข้ามเราเป็นใคร และเพื่อให้บรรลุการสื่อสารได้ตรงตามที่ตั้งใจ การออกแบบภาษา และ/หรือเครื่องมือระหว่างทางให้ผู้รับสาสน์เข้าใจ ก็เป็นสิ่งที่ควรทำเช่นกัน

AUTHOR

พิพัฒน์ วัฒนพานิช

นักคิด นักเขียน นักสร้างคอนเทนต์ ตัวปัญหาของกระแส ชาวเกย์ผู้แปลกแยก และนักเล่าเรื่องในรูปแบบที่แตกต่าง หลงใหลวัฒนธรรม Pop ทั้งหนังสือ ภาพยนตร์ ซีรีส์และดนตรี และยังเป็นผู้กำกับอิสระ นักดนตรีและนักแต่งเพลง รวมถึงแอดมินเพจที่ประสบความสำเร็จในโซเชียลอีกด้วย เก่งซะไม่มี