มีบางวงการที่คนข้างนอกมักมองเข้ามาด้วยความไม่เข้าใจ เหมือนที่พระเครื่องสำหรับใครหลายคนอาจยังเป็นเพียงวัตถุสลักเล็ก ๆ ห้อยคอ บางคนมองว่าเป็นของขลัง บางคนว่าเป็นของสะสม บางคนไม่รู้จะมองยังไง แต่สำหรับบางคน “พระเครื่อง” คือประวัติศาสตร์ที่จับต้องได้ คือการอ่านพิมพ์ อ่านผิว อ่านน้ำเสียงของผู้คนที่มาพร้อมเหรียญองค์หนึ่ง คือการใช้ชีวิตอยู่กับ “ของแท้” ท่ามกลางโลกที่ปลอมได้แทบทุกอย่าง
วันนี้ SUM UP จะพาทุกคนไปรู้จักอีกมิติของผู้หญิงคนหนึ่ง “อริส สารีวงษ์” หรือ ที่ใคร ๆ เรียกเธอว่า “ไดอาน่า อริส” ชีวิตของเธอคล้ายเหรียญเก่าที่ถูกเก็บรักษาไว้ท่ามกลางเวลาที่ผุกร่อน ผ่านความเปลี่ยน ผ่านความจำเป็น ผ่านความไม่มี แต่ยังคงคุณค่าไว้แน่นหนา เธอเติบโตจากครอบครัวที่ยากจนในสลัมคลองเตย เคยเกือบต้องกลับบ้านต่างจังหวัดเพราะมีเงินไม่พอใช้ในกรุงเทพฯ แต่ด้วยความตั้งใจ ความอยากรู้ และความศรัทธา เธอจึงค่อย ๆ แกะรอยทางของตัวเองทีละน้อย จนกลายเป็นชื่อที่ใครหลายคนจดจำได้ในวงการพระเครื่อง
วันนี้ “ไดอาน่า อริส” กลายเป็นหนึ่งในชื่อที่น่าจับตามองที่สุดของวงการพระเครื่อง ไม่ใช่แค่เพราะอายุยังน้อย แต่เพราะเธอกล้าที่จะเรียนรู้ กล้าที่จะก้าวเข้าไป และยืนอยู่ในวงการนี้ด้วยหัวใจที่ซื่อสัตย์และซื่อตรง เธอเชื่อว่าไม่ว่าใครจะเป็นเพศไหน จะสนใจอะไรก็ได้ ในสายตาของเธอ สิ่งสำคัญที่สุดคือ “ใจ” ขอแค่มีสิ่งนั้น ก็ไม่มีอะไรที่เรียนรู้ไม่ได้
นอกจากชีวิตจริงที่น่าสนใจของเธอแล้ว ‘ไดอาน่า อริส’ ยังกลายเป็นแรงบันดาลใจให้กับคาแรกเตอร์ “เซียนหมวย” ตัวละครที่รับบทโดย อ๊ะอาย 4EVE ในภาพยนตร์เรื่อง The Stone พระแท้คนเก๊ ผลงานการเขียนบทและร่วมกำกับของ เป้ อารักษ์ ที่หยิบโลกของพระเครื่องมาเล่าในแบบโหด ๆ แต่ดูแล้วสนุก เข้าใจง่าย และเข้าถึงได้แม้ไม่เคยรู้จักพระเครื่องมาก่อน
About Diana Ariss
ไดเป็นคน “ตั้งใจ” “ซื่อตรง” แล้วก็ “คำไหนคำนั้น”
ตอนเด็ก ๆ ฐานะทางบ้านไดลำบากมากเลย ไดเกิดมาในสลัมคลองเตย คุณพ่อคุณแม่ไม่ค่อยมีเงินเท่าไหร่ ตอนนั้นคุณพ่อขายหมูปิ้งอยู่ที่หน้า อสมท. กำลังจะเริ่มมีเงินเพื่อซื้อบ้านทาวน์โฮมเล็ก ๆ ชีวิตเราเริ่มจะดีอยู่แล้ว คุณพ่อกับคุณแม่ก็ดันมีปัญหาที่ต้องเลิกรากันไป
ตอนนั้นไดไปอยู่กับคุณแม่ คุณแม่พาไปอยู่ต่างจังหวัด ไม่มีเงินติดตัวสักบาทเลย ก็คือเริ่มต้นจากศูนย์ แม่ก็หอบลูก ๆ กลับอุดรธานีไป ตอนนั้นไม่มีอะไรเลยค่ะ ก็ไปขอบ้านเขาอยู่ เราเติบโตมาด้วยการที่มีแค่คุณแม่ แล้วคุณแม่เป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งมาก อดทนมาก เริ่มหาอะไรทำ เริ่มหาผ้าไปขาย ตอนนี้ก็มีธุรกิจเกี่ยวกับผ้าไทยอยู่ที่จังหวัดอุดรธานีค่ะ ก็เลี้ยงไดกับน้องมาจนโต ส่งเสียให้เรียนจนจบ ส่วนตัวไดก็พยายามเรียนให้เก่ง พยายามหาเงิน หารายได้เสริมเพื่อซัปพอร์ตตัวเอง เพื่อให้ไม่เป็นภาระของทางบ้านมาก
พอไดเรียนจบ ตอนนั้นไดก็ไม่ได้ขอเงินคุณแม่แล้ว เหมือนจะต้องกลับต่างจังหวัดเพราะค่าใช้จ่ายแทบจะไม่ cover เลย ไม่ว่าจะทำอินฟลูฯ หรือขายขนม ค่าใช้จ่ายในกรุงเทพฯ แพงมาก แทบจะไม่ cover รายได้เหล่านี้
แต่ว่าสิ่งที่ทำให้เราผ่านมาได้ เราก็รู้สึกว่าเพราะคุณแม่นี่แหละ เพราะเราก็ย้อนนึกถึงแม่ ในตอนนั้นที่แม่ไม่มีอะไรเลย แม่ยังเลี้ยงเรามาจนโตได้ เพราะฉะนั้นเราจะมายอมแพ้กับอะไรง่าย ๆ ไม่ได้
ความฝันของไดเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ แล้วก็เปลี่ยนไปทุกปี จริง ๆ แล้ว ความฝันของไดไม่ได้เยอะมากมาย ส่วนใหญ่ก็พยายามตั้งใจเรียน เพราะว่าบ้านเราค่อนข้างยากจน ไม่ได้กล้าฝันไกลอะไรมาก แต่ที่อยากเป็นก็คืออยากเป็น “นักบิน”
ด้วยความที่บ้านเราจนมาก ไม่ได้มีโอกาสได้ขึ้นเครื่องบินหรอก แต่เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งที่ได้นั่งเครื่องบินครั้งแรกในชีวิต ค่อนข้างเซอร์ไพรส์ แล้วรู้สึกชอบมาก เลยรู้สึกว่าอยากเป็นนักบินจัง นักบินนี่เท่ดี
พอมาถึงตอนที่เราต้องเลือกในเรื่องของการเรียน ประโยคหนึ่งของคุณแม่เคยบอกไดว่า “ถ้าไม่รู้จะเรียนอะไร คณะรัฐศาสตร์น่าจะทำให้เราเติบโตขึ้นได้นะ” ก็เลยตัดสินใจ เพราะว่าเปอร์เซ็นต์ในการสอบติดรัฐศาสตร์ จุฬาฯ ตอนนั้นก็ค่อนข้างสูงด้วย
ไดเรียนสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา การศึกษาเรื่องมนุษย์ ศึกษาพฤติกรรมต่าง ๆ ของมนุษย์ จนมาถึงวันนี้ไดว่ามันเชื่อมโยงกันกับวงการพระเครื่อง อย่างที่ไดบอกว่า นอกจากดูพระได้แล้ว ต้องดูคนให้ออกด้วย
ทำให้เรารู้จักสังเกต ลองคุยกับเขาดูก่อน ลองดูทั้งท่าทาง พฤติกรรม การแต่งกาย ความเร่งรีบในการตัดสินใจ เช่น เอาพระองค์นี้มาปล่อย อาจจะปล่อยได้หลายหมื่น เฉพาะเลี่ยมก็หลายหมื่นแล้ว แต่ทำไมถึงคะยั้นคะยอจะรีบปล่อย จะรีบขายให้ได้ มีเหตุผลอะไรหรือเปล่า นี่ก็อาจจะเป็นหนึ่งจุดในการตัดสินใจให้เราไม่รับพระองค์นั้น เพราะอาจจะเป็นของที่ขโมยมามั้ย พระแท้มั้ย ถ้าพระแท้แล้วเป็นของเขาจริง ๆ หรือเปล่า เป็นพระที่ขโมยมา หรือว่าเป็นพระของใคร ไดมองว่าเป็นอะไรที่ละเอียดอ่อนมาก ๆ
ในเรื่องของการดูพระมันเป็นองค์ความรู้ที่อาศัยประสบการณ์ การได้เจอพระแท้บ่อย ๆ การจำตำหนิต่าง ๆ ได้ ส่วนตัวรู้สึกว่า ดูพระเป็นอะไรที่ง่ายกว่าดูคน
จุดเริ่มต้นที่ทำให้รู้จัก “พระเครื่อง”
บางคนรู้จักพระเครื่องจากการตามหาของขลัง บางคนเริ่มต้นจากศรัทธาในพุทธคุณ แต่สำหรับ “ไดอาน่า อริส” การเดินเข้ามาในโลกของพระเครื่อง เริ่มจากหีบเก่าที่พ่อกับแม่เคยแย่งกันตั้งแต่เธอยังเด็ก และ “เหรียญโชคดี” องค์แรก ที่เธอเช่าด้วยเงินเก็บก้อนแรกในชีวิต
ไม่มีครู ไม่มีคู่มือ ไม่มีใครบอกว่า “ผู้หญิง” อย่างเธอจะเดินได้ไกลแค่ไหนในโลกนี้ เธอแค่ขึ้นบันไดไปบนพันธุ์ทิพย์ด้วยใจที่เปิด และสมองที่ว่างเปล่า เปิดรับทุกอย่าง ไม่ใช่เพราะไม่กลัว… แต่เพราะอยากรู้
จริง ๆ ตั้งแต่ไดเกิดแล้วก็เติบโตมา มีความใกล้ชิดกับการทำบุญทำทานอยู่แล้ว แล้วก็เข้าวัดปกติอยู่แล้ว เพราะว่าเป็นเด็กต่างจังหวัด ต้องไปวัดทุกวันกับคุณแม่ คุณแม่เป็นคนธรรมะธัมโมมาก ๆ สวดมนต์ ปฏิบัติธรรม รักษาศีลเป็นเรื่องปกติ
ตอนนั้นก็จะเป็นการเริ่มเก็บเหรียญโชคดี (เหรียญปลุกเสกของหลวงพ่อเกษม เขมโก) ตั้งแต่สมัยก่อนเลยที่ช่วงนั้นทำแบรนด์ขนม เป็นอินฟลูฯ ด้วย เป็นช่วงที่เริ่มเก็บเงินได้บ้าง เราก็เป็นสายมูซะด้วย อยากได้งานเพิ่ม อยากมีเงินมาลงทุนเพิ่ม อยากมีเงินเก็บ ก็เลยได้มาเช่าเหรียญโชคดีไว้เป็นสิริมงคลกับชีวิต
เรารู้สึกลึก ๆ อยู่แล้วว่าพระเครื่องเป็นของที่มีมูลค่าตั้งแต่เด็ก ๆ มีสิ่งหนึ่งที่ pop up เข้ามาในหัวคือ พ่อกับแม่จะแย่งสิ่งสิ่งหนึ่งกันเสมอ ก็คือหีบพระเครื่องหีบหนึ่งตั้งแต่ที่เรายังเด็ก เราเลยรู้สึกว่าพระเครื่องเป็นอะไรที่มีมูลค่า เพราะว่าเขาแย่งกันมาเป็นสิบ ๆ ปีเลย ก็เลยลองเก็บเหรียญโชคดี แต่ตอนนั้นก็ยังไม่ได้ส่องนะคะ เพราะว่าดูพระไม่เป็น ยังไม่มีกล้อง ก็เลยมาเลือกเช่าหาจากคนที่น่าเชื่อถือ
ไดไม่ใช่คนขี้กลัว เราเป็นคนอยากรู้อยากเห็นมากกว่าว่าในวงการนี้มีอะไรบ้าง เราขึ้นมาบนพันทิพย์ด้วยความที่ไม่รู้เลยว่าจะได้เจอกับอะไร หรือจะโดนหลอกไหม แต่เราก็ไม่ได้มีอคติ เราก็มาด้วยสมองโล่ง ๆ เลย มาดูว่ามีอะไร เป็นยังไง คืออะไร พอพูดว่าเราเป็นผู้หญิงแล้วเรารู้สึกกลัวรึเปล่า ส่วนตัวไดรู้สึกว่าแปลกใหม่มากกว่าความกลัว
ไดมาเช่าเหรียญโชคดีที่ร้านศรีรองเมือง ซึ่งเป็นร้านของเฮียแจ๊ค ศรีรองเมือง มาเช่าหลายรอบแต่ไม่ได้เจอเฮียนะคะ ก็มาเช่ากับพี่จ่า พี่จ่าจะเป็นคนเฝ้าร้านให้เฮีย แต่ว่า ณ วันหนึ่งที่ไดเอาพระมาปล่อย ตอนนั้นเอาพระมาปล่อยคืน เพราะว่าประสบปัญหาทางการเงิน วันนั้นเฮียดันอยู่ร้านพอดี เฮียเลยเห็นว่าเป็นเด็กผู้หญิงด้วย เป็นวัยรุ่นด้วย ทำไมถึงมาเก็บพระเครื่อง ทำไมมาศึกษา
ตั้งแต่นั้นอาจารย์คนแรกของไดในวงการนี้ก็คือ ‘เฮียแจ๊ค ศรีรองเมือง’ เฮียไม่ค่อยได้สอนดูพระเท่าไหร่ แต่จะเป็นคนสอนกติกามารยาทในวงการพระ ตั้งแต่เข้ามาเลย เฮียก็จะสอนตลอดเลยเรื่องมารยาท ข้อปฏิบัติตัวมีอะไรบ้าง ซึ่งอันนี้สำคัญยิ่งกว่าการดูพระเป็นหรือไม่เป็นอีกค่ะ
วงการ ‘พระเครื่อง’ กับ ‘ไดอาน่า อริส’
ก่อนที่จะอยู่วงการพระเครื่อง ไดเคยอยู่ในวงการอินฟลูเอนเซอร์ในแง่ของถ่ายคอนเทนต์ ทำคอนเทนต์ หลังจากนั้นก็มาทำแบรนด์ขนม หลังจากนั้นก็พยายามค้นหาตัวเองมาตลอดว่าชอบอะไร
แต่ว่าพอไดได้มาทำเรื่องพระเครื่อง วัน ๆ เราได้เจอพระเยอะมาก ๆ บางทีก็ได้เจอพระที่ไม่เคยเห็นมาก่อน พระที่หายาก พระฟอร์มสวย พระเป็นอะไรที่ไม่เหมือนโพรดักซ์หลาย ๆ อย่างที่เราเพิ่งผลิตออกจากโรงงาน อย่างพระหลวงพ่อเกษม ที่ผ่านกาลเวลา 30 – 60 ปี การที่ได้เจอพระสภาพสวย ๆ มันคล้ายวัตถุโบราณที่ผ่านการเก็บรักษาสภาพมาอย่างดี สนุกมาก ๆ
พอเราดูพระบ่อย ๆ จะจำพิมพ์ได้ มันคือเรื่องของคำว่า “พิมพ์” จริง ๆ แล้วจะแท้หรือเก๊ก็แยกจากพิมพ์ได้เลยนะคะ ถ้าหน้าเพี้ยนนิดหน่อยอันนี้ก็เก๊แล้ว เพราะว่ามันออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน เพราะฉะนั้นเวลาที่ดูพระ แว็บแรกเลยเราดูองค์รวมของพระก่อนค่ะ เหรียญไม่บวม พิมพ์ถูกต้อง ความคม ความชัด ความลึก นอกจากการดูความเก๊หรือแท้แล้ว ต้องดูเรื่องความสวย ประเมินสภาพให้เป็น แล้วก็ดูในเรื่องความเดิมด้วย พระสวยแต่ถ้าไม่เดิมก็ไม่มีคนเช่า
เราโยนคำถามหนึ่งให้ไดอาน่า อริส คำถามที่วงการพระอาจเถียงกันมานานโดยไม่มีข้อยุติ
ว่า “พระเครื่องที่ดี ต้องขลังหรือสวย?” เธอไม่ได้เลือกตอบแค่ข้างใดข้างหนึ่ง แต่พาเราไปไกลกว่านั้น ไปถึงแก่นของคำว่า ‘เชื่อ’ ความเชื่อที่ไม่ใช่แค่ในพุทธคุณหรือความศักดิ์สิทธิ์ แต่คือองค์รวมทั้งหมดที่เป็น “พระเครื่อง”
ไดรู้สึกว่าว่ามันเป็นองค์ประกอบร่วมกัน พระเครื่องถ้าเป็นในอดีตเขาเน้นในเรื่องความเข้มขลัง พุทธคุณ สายเหนียว ต้องคงกระพัน หลวงพ่อต้องช่วยเราได้
ส่วนในสมัยนี้ ไดมองว่าคนมองเรื่องพุทธคุณ แต่ว่าในเรื่องขององค์ประกอบของความสวยงามก็ยังเป็นองค์ประกอบที่สำคัญมาก ๆ เพราะว่าพระกลายมาเป็นเหมือนเครื่องประดับด้วย คนเอามาใช้ห้อย ต้องห้อยได้สวย เอามาใส่ต้องสวย แต่ส่วนตัวไดรู้สึกว่า ถ้าถามให้ชั่งน้ำหนักกันเลย ก็รู้สึกว่าเรื่องพุทธคุณต้องมาก่อน ใส่สามารถซัปพอร์ตจิตใจเราได้ด้วย
ไดเคยโดนเก๊ครั้งหนึ่ง ณ ตอนที่ไดมีเงินทั้งหมด 7,000 บาท ไดโดนเก๊ไป 5,000 บาท ตอนนั้นเป็นอะไรที่รู้สึกเจ็บปวดมาก แต่ว่าเราไม่ได้ท้อนะคะ มันทำให้เราจำมาก ๆ เลย เพราะว่ามันเป็นเงินที่เรากว่าจะหามาได้ ฉะนั้นการผิดพลาดในการทำงาน การโดนเก๊ เรารู้สึกว่ามันเป็นค่าวิชา หรือค่าครูที่ทำให้เรามีความมุ่งมั่นตั้งใจที่จะจำมันให้ได้นะ เพราะว่าถ้าเรายังจำไม่ได้ รอบหน้าเราก็ต้องเสียเงินเหมือนเดิม
เจออะไรแบบนี้รู้สึกเหนื่อย แต่ไม่เคยเบื่อ แล้วก็ไม่เคยหมดไฟค่ะ ถือว่าเรียนรู้ แล้วในวงการนี้เป็นอะไรที่สนุกมาก ส่วนตัวทั้งในแง่หาพระรับเข้ามา แล้วก็การปล่อยออกไป สนุกทุกอย่างเลย
ในแง่ของการหาพระเข้ามา ที่ไดเล่าว่ามันสนุกมาก เพราะวัน ๆ ไดได้เจอพระใหม่ ๆ แปลก ๆ เรื่อย ๆ ในแง่ของการปล่อยออกไป ส่วนใหญ่ลูกค้าของไดก็จะ happy เพราะว่าเราจะเป็นคนที่มีจุดร่วมกันคือ เราเป็นคนที่ศรัทธาในหลวงพ่อเกษมเหมือนกัน เป็นลูกศิษย์ลูกหา เป็นชาวลำปางมาขอเช่าพระ มาขอแบ่งปัน แล้วก็มีประสบการณ์ต่าง ๆ เราก็รู้สึกว่าเราดีใจที่เราสามารถหาของที่มันหายากมาให้กับคนที่ต้องการได้
วงการพระเครื่องถ้ามองจากข้างนอกอาจจะดูน่ากลัว เพื่อน ๆ ของไดหรือว่าใครก็ตามมองมาแล้วบอกว่าไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าเป็นวงการอะไร ส่วนตัวไดมองว่าเป็นวงการที่สนุกมาก ขอแค่เราไม่มีอคติ แล้วก็มองไปตามความเป็นจริงว่ามันมีอะไรบ้าง ทั้งผู้คน ทั้งรอบตัว เหมือนอย่างได เราเป็นเซียน อาจจะเป็นเซียนที่เด็กหน่อย แต่เรารู้สึกว่าการได้พบเจอผู้คนในวงการ มันเห็นหมดเลยว่าแต่ละคนเป็นยังไง ส่วนตัวสำหรับได โชคดีที่ได้เจอแต่รุ่นพี่ดี ๆ ค่อนข้างเยอะเลย ถ้าเรารู้จักดูคนให้เป็น แล้วก็ดูพระให้เป็น รู้สึกว่าอยู่ในวงการนี้ได้แบบไม่โดนหลอก ไม่น่ากลัวแน่นอน
หลวงพ่อเกษม เขมโก ศรัทธาที่พาชีวิตเดินได้ต่อไปเรื่อย ๆ
ไดรู้สึกว่า จริง ๆ แล้วทุกวันนี้ไดมีชีวิตได้ดีขนาดนี้ก็เพราะหลวงพ่อ อย่างที่ได้บอกว่าตอนที่ไดเหมือนไม่มีเงินเลย แทบจะต้องกลับไปอยู่ต่างจังหวัดแล้ว แต่ก็เป็นเพราะบารมีหลวงพ่อนี่แหละที่ทำให้ไดยังใช้ชีวิตต่อได้ ลูกศิษย์ลูกหาหลวงพ่อก็มาขอเช่าพระเพราะความศรัทธาท่าน ทุกวันนี้ที่ไดปล่อยพระได้ก็เพราะว่าทุกคนศรัทธาในตัวหลวงพ่อ เราก็เลยรู้สึกว่าเงินทุกบาททุกสตางค์หรือว่าชีวิตที่เรามีวันนี้ได้ก็เพราะว่าบารมีของท่านทั้งนั้นเลย แต่ทั้งหมดทั้งมวลไดก็ต้องบอกก่อนว่าเป็นความเชื่อส่วนบุคคลนะคะ
ตอนไดทำคอนเทนต์เริ่มมีชื่อเสียง บางทีก็มีทั้งคอมเมนต์ที่ดี คอมเมนต์ที่ไม่ดี มีทั้งเรื่องราวหลาย ๆ อย่างเกิดขึ้น ส่วนตัว หลักที่ไดยึดเสมอก็คือนึกถึงหลวงพ่อเกษมเสมอ นึกถึงท่านตลอด ท่านเกิดเป็นเชื้อเจ้า เป็นเจ้าเมืองนครลำปาง แต่ว่าท่านก็ไม่ได้เอาลาภยศ สรรเสริญใด ๆ สิ่งนี้ที่สอนเราด้วยว่าให้เรารู้จักไม่ไปกับลาภยศ สรรเสริญ เรารู้ว่าการที่เรายินดีกับสิ่งนี้ วันหนึ่งที่มันหายไปแล้วกลายเป็นคำติฉินนินทา เราก็ไปทุกข์กับมันอีก เพราะฉะนั้นไดก็พยายามปล่อยวางอยู่กับตัวเอง แล้วก็สำคัญที่สุดคือรู้ว่าเราเป็นใคร รู้ว่าเราต้องการอะไร
วันธรรมดา ๆ ของไดอาน่า อริส
ตอนเช้า ๆ ไดตื่นมา ง่ายที่สุดแล้วก็ชอบทำ ก็จะเป็นการเปิดฟังพวกการ manifest ที่เขาบอกว่าวันนี้เราจะทำได้นะ คุณเก่งมาก คุณมีพลัง ไดก็ชอบฟังอะไรแบบนี้ เพราะรู้สึกว่าอย่างน้อยมันก็เป็นพลังงานดี ๆ เป็นพลังบวก
หลังจากนั้นก็จะมาตอบแชตลูกค้า ก็จะมีคนส่งพระมาให้ดู วันหนึ่งก็หลักหลาย ๆ ร้อยคน เราก็ต้องมานั่งตอบแชต มาดูว่าพระแต่ละอย่างที่เขาส่งมามีอะไรบ้าง หลังจากตอบแชตเสร็จช่วงสายเราจะแพ็กของ เพราะเมื่อคืนเราไลฟ์สด เช้ามาเราก็จะแพ็กของ แล้วก็เอาของไปส่ง ส่งของเสร็จช่วงเที่ยงทานข้าว ทานข้าวเสร็จเข้ามาหาของค่ะ บางทีก็จะเป็นสนามที่พันธุ์ทิพย์ หรือบางทีก็จะเป็นสนามนอกกรุงเทพฯ
หาของเสร็จช่วงบ่าย ตอนเย็นแล้วก็กลับบ้านไป เอาพระไปเลี่ยม แล้วก็เตรียมขึ้นไลฟ์สดต่อ แล้วก็วน loop แบบนี้ พอไปถึงช่วงวันเสาร์ – วันอาทิตย์ เราก็จะไปงานประกวดพระเครื่องที่ต่างจังหวัดค่ะ ส่วนใหญ่ก็จะไปแทบทุกสัปดาห์เลย ก็จะไปเป็นกรรมการงานประกวดพระเครื่อง ช่วยตัดสินพระเครื่อง
ก่อนออกจากบ้านหรือเดินทางไปไหน ไดไหว้หลวงพ่อเกษม ก็จะมีคาถาเล็ก ๆ คำกราบไหว้หลวงพ่อเกษม ขึ้นต้นด้วย “โอกาสะ โอกาสะ อาจาริโย เมนาโถ ภันเตโหตุ อายัสมา เขมโก ภิกขุ …”เพื่ออาราธนาพระขึ้นคอ หรือไม่ก็นั่งสมาธิสั้น ๆ ค่ะ ทำให้เรามีสติทบทวนว่าวันนี้ต้องทำอะไรบ้าง ต้องมีสติกับอะไร
หรือเวลาที่ไดรู้สึกหมดพลัง ไดจะมีบทสวดอยู่กับตัวเองไม่กี่บท บทแรกอันนี้ง่ายมาก จะเป็นเหมือนกับเวลาที่วันนี้จะต้องไปเผชิญกับโลกภายนอก ไปเจอคนเยอะ ๆ ไดจะสวดคาถาของคุณแม่บุญเรือน โตงบุญเติมค่ะ คาถานะชาลีติ…แล้วก็ส่วนมากก็ไม่มีอะไรค่ะ สติอย่างเดียว
ภูมิใจที่สุดในชีวิต
ตอนนี้เลยค่ะ เป็นตอนนี้เลย
เพราะว่าเป็นตอนที่ไดเริ่มหาเงินได้
แล้วก็ซัปพอร์ตครอบครัวได้
เราสามารถซัปพอร์ตแม่กับน้องได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร เป็นความภูมิใจที่สุดของไดเลยค่ะ ตอนนี้สิ่งที่อยากทำมาก ๆ ก็คือพาคุณแม่ไปเที่ยวที่สวิตเซอร์แลนด์ เพราะเป็นความฝันของเขา
อยากมีบ้านเป็นของตัวเอง บ้านที่คุณแม่อยู่ก็เป็นบ้านคุณแม่ ไดก็อยากมีบ้านเป็นของตัวเองเหมือนกัน เพราะว่าตอนที่คุณแม่เลิกกับคุณพ่อตอนนั้นเราไม่มีอะไรเลย แต่ว่าแม่ก็ทำงานจนสามารถสร้างบ้าน สร้างอะไรด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเองได้ เราก็อยากเป็นแบบเขา อยากสร้างบ้านของตัวเองได้
ความฝัน ผู้คน และการก้าวไปข้างหน้า
บางทีความฝันก็ไม่ได้มีเสียงดังเสมอไป มันอาจเริ่มต้นจากประโยคที่พูดเบา ๆ ระหว่างคุยกันธรรมดา ๆ ฝันที่ไม่ได้มาพร้อมแผนการยิ่งใหญ่ แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจแบบเงียบ ๆ ว่า ถ้ามีโอกาสก็อยากต่อยอดสิ่งดี ๆ ที่มีอยู่แล้ว ให้ดียิ่ง ๆ ขึ้นไป
เราถามไดอาน่า อริส ว่า “ถ้าวันหนึ่งมีโอกาสได้เป็นนายกสมาคมฯ ไดอยากทำอะไรบ้าง?”
ไดโดนแซวเรื่องนี้เยอะมากเลย (หัวเราะ) เรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ ไดมีโอกาสได้ไป workshop ให้น้องอ๊ะอาย ในหนัง The Stone พระแท้คนเก๊ ของพี่เป้ อารักษ์ พี่เป้ก็ถามว่า ถามจริง ๆ เหอะ ความฝันจริง ๆ แล้วของไดที่ไม่เคยบอกใครคืออะไร แล้วพอบอกพี่เป้ พี่เป้รู้ โลกรู้ (หัวเราะ)
ไดเล่าให้พี่เป้ฟังว่า ไดชอบเล่นเครื่องรางมากเลย แล้วรู้ไหมว่าบท “เซียนหมวย” เนี่ยเป็นความฝันของไดเลยนะ คือการได้เป็นลูกสาว “ป๋ายัพ” (พยัพ คําพันธุ์ ผู้บุกเบิกวงการเซียนพระ) เพราะว่าป๋ายัพเป็นเซียนเครื่องรางที่เก่งมาก ๆ แล้วก็มีเครื่องรางระดับประเทศเยอะมาก ๆ ไดก็เลยอยากเป็นลูกสาวเขา
ก็เลยรู้สึกว่า…ถ้าวันหนึ่งเราได้เป็นนายกสมาคมฯ (สมาคมผู้นิยมพระเครื่องพระบูชา) ด้วยเนี่ย น่าจะดี มันน่าจะสามารถเปลี่ยนมุมมองเกี่ยวกับวงการพระเครื่องให้กับคนนอกได้มองเข้ามา ว่ามันเข้าถึงง่ายนะ เหมือนกับคาแรกเตอร์ตัวเรา เพราะว่าเราเป็นคนชอบสื่อสารกับผู้คนอยู่แล้ว คนส่วนมากไม่ค่อยอธิบายหรอก มองเซียนพระไม่ดี มองวงการพระไม่ดี เขาก็ปล่อยผ่าน เขาไม่ได้มานั่งอธิบาย แต่ว่าเราเป็นคนที่ชอบอธิบาย เราไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด เราก็พยายามพูดกับผู้คน ให้รู้สึกว่า ถ้าวันหนึ่งเราได้เป็นนายกสมาคมพระเครื่องฯ จริง ๆ ก็อยากที่จะสื่อสารกับบุคคลภายนอกให้มากขึ้นค่ะ
พระเครื่องเราไปไกลถึงต่างประเทศเลยนะคะ ถ้าเป็นทั้งชั้นนี้ (พันธุ์ทิพย์ งามวงซ์วาน) แล้วชั้น 2 ก็จะมีเซียนพระ พ่อค้าคนจีนเข้ามาทำกำไรกับช่องทางตรงนี้ เพราะว่าเซียนพระไทยส่วนใหญ่พูดภาษาจีนไม่ได้ เขาก็ฝึกภาษาไทย แล้วก็มาซื้อพระจากเซียนคนไทยเพื่อไปขายคนจีนต่ออีกที ช่องว่างตรงนี้ก็ทำเงินได้มหาศาลเลยค่ะ เห็นร่ำรวยกันไปเยอะ เปิดร้านใหญ่โต
ไดเคยมีอาจารย์สอนภาษาจีน ที่เป็นคนจีน เขาเล่าให้ฟังว่าคนจีนเชื่อว่าพระเครื่องที่ไทยมี Magic มีปาฏิหาริย์มาก ๆ จากประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา ที่ผ่านการบันทึกว่าเกิดปาฏิหาริย์อะไรขึ้นบ้าง แล้วก็บันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรชัดเจน เขาก็เลยเชื่อว่าพระเครื่องที่ประเทศไทยสร้าง สามารถทำให้เกิดปาฏิหาริย์เหล่านั้นได้จริง ๆ คนจีนเชื่อในเรื่องเก่งบวกเฮง เราเก่ง เราขยันทำงาน แล้วเราก็ต้องเฮง แล้วก็โชคดีด้วย
ไดมองว่าวงการพระเครื่องสำหรับไดตั้งแต่ไดเข้ามาเป็นวงการที่ผู้ใหญ่เขาก็วางรากฐานมาดีมาก ๆ แล้วค่ะ ปัญหามันอยู่ที่ว่าผู้คนมันเยอะเกินไป ใครอยากเล่นพระ เข้ามาเล่นได้ตลอดไม่ได้มีการคัดกรอง แล้วก็ไม่ได้มีการกำหนดกฎเกณฑ์ข้อปฏิบัติ
ไดถือว่าตัวเองโชคดีมาก ๆ ที่เข้ามาก็เจอเฮียแจ๊ค ศรีรองเมือง เฮียก็จะเป็นคนบอกว่าต้องทำตัวยังไง ปฏิบัติตัวยังไง ไดมองว่าจริง ๆ แล้วถ้าเป็นไปได้ในการเข้ามาในวงการนี้ การให้กฎเกณฑ์ การปฏิบัติตัว มารยาทหลาย ๆ อย่างกับทุก ๆ คน แล้วก็ปฏิบัติให้มันเหมือนกัน ร่วมกัน มองว่ามันน่าจะดีขึ้นเยอะค่ะ
แล้วยังมีคนคนหนึ่ง ไดเคยได้เจอเขา เขาเป็นนักสะสมระดับประเทศ เขาชื่อว่า ‘ท่านธีรพล นพรัมภา’ ไดชอบเขามาก ท่านเรียนจบจากวิศวะจุฬาฯ อยู่คณะข้าง ๆ กัน แล้วทุกวันนี้ท่านก็มีพระเครื่องในการครอบครองที่น่าสนใจอยู่มาก ๆ
เรารู้สึกว่าขนาดเราเป็นสายตรงหลวงพ่อเกษม เรายังมีน้อย หรือว่าคนอื่นต่อให้เป็นเซียนพระก็ยังมีพระที่สะสมน้อยกว่าท่านเลย ไดรู้สึกว่าท่านเป็นเหมือนกับบุคคลที่ประสบความสำเร็จมาก ๆ ในสายตาได ที่สุดในชีวิตที่ไดเคยได้พูดคุยด้วย มีโอกาสได้พูดคุยด้วย ก็เลยรู้สึกว่าจริง ๆ แล้วท่านเป็นไอดอลของไดเลยค่ะ
ความสุขเล็ก ๆ ของไดอาน่า อริส
ไดชอบกินน้ำหวาน
เรื่องเล็ก ๆ ก็คืออย่างนั้นเลย
เป็นความสุขของทุกวัน
ไม่กินไม่ได้เลยค่ะ หรือไม่ก็ความสุขที่ใหญ่ขึ้นมาหน่อย อาจจะเป็นวันที่เราได้พระที่เราอยากได้มาก ๆ หรือเป็นพระที่ฟอร์มสวย ๆ อย่างที่ไดบอกว่าพระเป็นวัตถุโบราณค่ะ การที่จะมาเจอสภาพสวย ๆ เป็นอะไรที่หาดูได้ยาก ไดชอบเก็บสะสมพระสวยค่ะ
ในโลกที่เราถูกสอนให้รีบเดิน บางคนเลือกจะค่อย ๆ ก้าว ไม่ใช่เพราะช้ากว่าใคร แต่เพราะอยากแน่ใจว่าเดินถูกทาง และเข้าใจสิ่งที่อยู่ระหว่างทางจริง ๆ
เราเจอคนมากมายที่อยากเปลี่ยนโลก แต่ก็มีบางคนที่แค่อยากดูแลโลกเล็ก ๆ ที่ตัวเองอยู่ ให้ดีเท่าที่จะทำได้ คนแบบนั้นไม่ค่อยส่งเสียงดัง แต่มีวิธีของเขาที่จะทำให้คนอื่นฟังได้อย่างเงียบ ๆ
“ไดอาน่า อริส” คือหนึ่งในคนแบบนั้น คนที่ไม่ได้พยายามจะเป็นอะไรนอกจากตัวเอง คนที่โตมากับความไม่แน่นอน แต่มีความมุ่งมั่นในวิถีของตัวเองอย่างแน่นอน คนที่เชื่อในความตั้งใจ เชื่อในความรู้มากกว่าคำพูดมากมาย และเชื่อในศรัทธาแบบที่ไม่จำเป็นต้องมีใครเห็น
เธอใช้ชีวิตแบบที่เรียบง่ายอย่างน่าประทับใจ มีสิ่งที่รักก็อยู่กับมันให้ได้จริง ๆ มีสิ่งที่ไม่เข้าใจก็ลงมือเรียนรู้ อาจไม่ได้ต้องเก่งไปทุกเรื่องหรอก แต่ก็ตั้งใจอยู่กับทุกเรื่องที่ทำ ฟังคนให้มากพอ พูดเท่าที่จำเป็น อ่อนโยนได้โดยไม่อ่อนแอ และเดินหน้าโดยที่ไม่ต้องผลักใครให้หลีกทาง
ตลอดบทสนทนา ไม่มีช่วงไหนเลยที่เธอพยายามแสดงว่าตัวเองเหนือกว่าใคร มีแต่ความเงียบของคนที่ฟังเป็น และแววตาของคนที่ยังเชื่อว่า ความตั้งใจดี ความซื่อสัตย์ และการเป็นคนที่ซื่อตรง จะพาอะไรบางอย่างไปได้ไกล แม้จะต้องใช้เวลา
บทสัมภาษณ์นี้อาจไม่มีคำตอบที่ยิ่งใหญ่ แต่มันกลับมีบางอย่างที่ชัดเจนอยู่เงียบ ๆ เหมือนเสียงในใจของใครบางคนที่พูดกับตัวเองอยู่เสมอว่า…
“แค่เราไม่ลืมว่า…เราอยู่ตรงนี้เพื่ออะไร ก็พอแล้ว”
ขอขอบคุณ เฮียแจ๊ค ศรีรองเมือง ที่เอื้อเฟื้อสถานที่ถ่ายทำ
